અલંકાર

મનેખ જેવા મનેખને કપરો કાળ આવ્યો છે.

મૃણાલ ગાંડાની માફક જોઈ રહી.

ઈસ્ત્રી કરેલાં વસ્ત્ર જેવા આ રસ્તા મને ગમે.

અઘોર અવધૂત શી હતી જ છટા મધ્યાહ્નની

માડીનો નેહ બારે માસ રે

પાને પાને પોઢી રાત.

હું માનવી માનવ થાઉં તો ઘણું.

મા તે મા.

હૈયું જાણે હિમાલય !

દમયંતીનું મુખ ચંદ્ર જેવું છે

જીવનવાડી કરમાઈ ગઈ

ગાંધીજી તે ગાંધીજી !

રૂપક

વ્યાજસ્તુતિ

વ્યતિરેક

અનન્વય

જ્યાં ત્યાં વય બદલી સંતાય જાણે પરીઓ !

મહુડા માયા ઉતારતા યોગી જેવા લાગે છે

ઊંઘતાને પાયે જગની જેલ

મેરુ રે ડગે ને જેનાં મન નો ડગે

સજીવારોપણ

અનન્વય

વ્યાજસ્તુતિ

રૂપક