અલંકાર

માડીનો નેહ બારે માસ રે

હું માનવી માનવ થાઉં તો ઘણું.

મા તે મા.

પાને પાને પોઢી રાત.

ઉપમા

વ્યાજસ્તુતિ

રૂપક

સજીવારોપણ

ઉપમા

વ્યતિરેક

રૂપક

ઉત્પ્રેક્ષા

વ્યતિરેક

વ્યાજસ્તુતિ

ઉત્પ્રેક્ષા

રૂપક

'જ્યાં જ્યાં નજર મારી ઠરે યાદી ભરી ત્યાં આપની'

'કદી મારી પાસે વનવનતણાં હોત કુસુમો'

'ઘડિયાળના કાંટા ઉપર હાંફયા કરે સમય'

'લતા શી કોમલ મારી પ્રેયસ્ત !

વૃક્ષો હસતાં હતા

દવાખાનું પાંજરાપોળ જેવું હશે

રખે ભાણેજ નવ મરે.

ફૂલનો પછેડો ઓઢું પ્રેમઘાટડી રે