અલંકાર

ફૂલનો પછેડો ઓઢું પ્રેમઘાટડી રે

વૃક્ષો હસતાં હતા

દવાખાનું પાંજરાપોળ જેવું હશે

રખે ભાણેજ નવ મરે.

શ્લેષ

યમક

રૂપક

ઉત્પ્રેક્ષા

ઉપમા

સજીવારોપણ

વ્યાજસ્તુતિ

રૂપક

વર્ણાનુપ્રાસ

અંત્યાનુપ્રાસ

વ્યતિરેક

અનન્વય

જીવનવાડી કરમાઈ ગઈ

ગાંધીજી તે ગાંધીજી !

હૈયું જાણે હિમાલય !

દમયંતીનું મુખ ચંદ્ર જેવું છે

મુંજે ફરીથી ઊંચે જોયુ, એક હાસ્યબાણ છોડ્યું

પીપળાએ અત્યારે જાણે બોધિવૃક્ષની ગરવાઈ ધારણ કરી

કાળા કમરનો કાળો મોહન, કાળું એનું નામ

ઝીણાં ફોરાં ઝરમર ઝર્યા