અલંકાર

ઉપમા

શ્લેષ

વ્યાજસ્તુતિ

વ્યતિરેક

ઊંઘતાને પાયે જગની જેલ

જ્યાં ત્યાં વય બદલી સંતાય જાણે પરીઓ !

મેરુ રે ડગે ને જેનાં મન નો ડગે

મહુડા માયા ઉતારતા યોગી જેવા લાગે છે

અંત્યાનુપ્રાસ

શબ્દાનુપ્રાસ

સજીવારોપણ

વર્ણસગાઈ

અનન્વય

વ્યાજસ્તુતિ

રૂપક

ઉત્પ્રેક્ષા

ધીમે-ધીમે તે ડગ ધરતો - કોઈ મત્ત ગજેન્દ્રની માફક

વદન સુધાકરને રહું નિહાળી

કાચ, ઘડિયાળ અને સત્યની પેઠે ટાઈમટેબલ પણ નાજુક વસ્તુ છે.

ડોહો સોટા જેમ હાલવા ચાલવા લાગ્યો.

શકે સુરતમાં ભૂકંપ આવે

હોડી જાણે આરબઘોડી

રખે અમદાવાદમાં વરસાદ આવે.

એમનું હૃદય હતું કામમાં ડૂબેલું